อย่างที่เขา(อีกแล้ว)ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หลังท้องอิ่มเราก็ออกเดินทางกันต่อ เรากางแผนที่ที่ได้มาจากเว็ป Pantip ออกมาเทียบกับถนนดูเส้นทาง ตอนนี้เราอยู่กันที่เลข 1 สีแดง เราจะออกเดิน(ตาม)ทางผ่าน ตลาดเบียนถาน ขึ้นบนไปสถานที่แรกคือ Revorution Museum ตัว G ในแผนที่
 |
| รูปหมู่ ณ ตลาดเบียนถาน |
ระหว่างเดินไปเราโครตจะมั่นใจยิ่งขึ้นว่าที่เวียดนามเดินทางด้วย มอเตอร์ไซต์ เป็นหลัก ท้องถนนก็จะเต็มไปด้วยมอเตอร์ไซต์หลากหลายรุ่น ตั้งแต่ มอเตอร์ไซต์รุ่นใหม่จนกระทั่ง มอเตอร์ไซต์ที่น่าจะเหลือแต่เครื่องให้วิ่งได้ แต่ที่เห็นบ่อยๆคือหนุ่มๆกับมอเตอร์ไซต์รุ่นปู่ มันอาจเป็นมรดกประจำตระกูลตกทอดต่อกันมาก็ได้ ซึ่งสิ่งที่ดีมากของเจ้ามอเตอร์ไซต์เวียดนามก็คือ มันไม่ส่งเสียง แว๊นซ์ แว๊นซ์ แว๊นซ์ รำคาญหูเหมือนเมืองไทย หรือ บึ้ม ปึ้ม ปัง เสียงอะไรก็ตามที่เกิดจากการระเบิดของท่อรถมอเตอร์ไซต์ที่บ้านเราชอบทำกัน ถ้ามีละกันการจราจลเกิดแน่นอน
ตอนนี้เราเดินมากันใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว อ้วนถูกพี่คนขายมะพร้าวคุยด้วยชักชวนด้วยภาษามือ ภาษากายเท่าที่จะพอรู้เรื่อง คือเขาจะให้อ้วนไปลองแบกของที่เขาแบกดู คงคิดว่าเราเป็นนักท่องเที่ยวที่มาจากประเทศที่ไม่เคยเห็นของแบบนี้ แต่เสียใจประเทศไอมี แถมมีเยอะด้วย คุณลุงส่งไม้ผลัดให้อ้วน รอให้เบลล์กดถ่ายรูปก่อนกวักมือเรียกผมเข้าไปแบกต่อ ถ่ายรูปเสร็จ ผมส่งไม้คืนให้ลุง
 |
| อ้วนกับท่าสวยๆ ก่อนปิดการขาย |
"ได้เวลาปิดการขาย" เสียงอ๊อฟพูดลอยๆออกมา และมันเเป็นจริง ลุงรีบนั่งลงทำท่าจะเฉาะมะพร้าว แต่ก่อนที่ลุงจะเงยหน้าขึ้นมา แก๊งคนไทยไหวตัวทันเดินข้ามถนนไปแล้ว (ไม่คิดเลยว่าวันแรกเราก็จะเจอ CEM (Customer Experience Marketing) ของแท้
หลังจากผ่านเหตุการณ์จากลุงมะพร้าวเราเดินตรงมาอีกหน่อย หันหน้าไปทางขวาก็เจอเข้ากับ Revolution Musuem ซึ่งที่นี่มีค่าเข้าคนละ 15,000 ดอง
Revolution Museum ตามคำโปรย ที่นี่เป็นสถานที่บอกเล่าเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงของเวียดนาม ตั้งแต่มีมนุษย์อาศัยอยู่ สร้างสังคม จนถึงการเปลี่ยนระบบการปกครอง เหตุการณ์สำคัญในยุคสมัยหนึ่งของเวียดนาม และอีกอย่างคือที่นี่เป็นสถานที่ที่นิยมมากของคู่รักโฮจิมินห์ครับที่จะมาถ่ายรูปก่อนแต่งงาน หรือ Pre-wedding กัน ถ้าโชคดีวันนี้เราคงได้เจอ
เราเดินเข้าสู่พิพิธภัณฑ์อย่างไร้ระเบียบ และไม่ลืมถ่าย ปืนใหญ่ เครื่องบิน เกวียน ที่ประดับตกแต่งอยู่ด้านนอกก่อนเข้าไป ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา เราแยกกันเป็น 2 กลุ่มเดินดูห้องที่ถูกตกแต่งบอกเรื่องราวต่างๆ ซึ่งภายในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้บอกเล่าเรื่องราวหลายอย่างแบ่งเป็นห้องๆไป ซึ่งเป็นไปตามคำเปรยและชื่อของมัน เป็นการบอกเล่าถึงการพัฒนา การวิวัฒนาการทางสังคมของชาวโฮจิมินห์ มีตั้งแต่ห้องเปญวน ของใช้สมัยก่อน จนถึงห้องของสิ่งของมงคล ซึ่งห้องที่พวกเราไปใช้เวลากันอยู่นานที่สุดก็คือห้องของมงคลครับ ไม่ใช่ว่างมงาย แต่เพราะห้องนี้ไม่มีศัพท์ไม่มีบรรยาย เราใส่จินตนาการกับสิ่งของได้เต็มที่และคนที่ดูสนุกที่สุดก็คือ อ้วน อ้วนพาเดินดูของชิ้นนู้นทีชิ้นนี้ที อ้วนไม่ได้เก่งด้านประวัติศาสตร์หรือของมงคล แต่จินตนาการของอ้วนสนุกครับ โดยพวกของมงคลส่วนใหญ่ที่นี่จะอิงไปทางแนวจีนซะมาก การไหว้อาวุธ เทพเจ้าต่างๆที่จะเป็นเทพเจ้าทางจีนส่วนใหญ่
ในตอนนั้นผมสงสัยอยู่สิ่งหนึ่งคือประตูซุ้มค้างคาว ค้างคาวเป็นสัตว์มงคลด้านไหนน่าคิดนะครับ ว่าจะเอาสัตว์ร้ายมากันสัตว์ร้าย ค้างคาวก็ยังดูไม่น่ากลัวไม่ร้ายกาจมาก ผมเก็บข้อสงสัยอันนี้ไว้ในใจจนกลับมาถึงไทย จนรู้ว่าจริงๆ ประตูซุ้มค้างคาวอันนี้มันคือ ฮก ลก ซิ่ว ครับ
ฮก ลก ซิ่ว นี่มีหลายแบบครับ แต่นิยมสุดเห็นจะเป็นรูปมนุษย์ โดยในกรณีของสัตว์
ค้างคาว คือ ฮก บุญวาสนา อำนาจ และเกรียติยศ
กวางดาว คือ ลก โชคลาภความมั่นคั่ง
นกกระเรียน คือ ซิ่ว หมายถึงอายุยืน
ในตอนที่เราจะกลับกันเกิดเหตุบางประการเราต้องยืนรออยู่ชั้น 2 หลายนาทีเลยครับ รอข้างล่างเซ็ตไฟ เขามาถ่ายรูปคู่แต่งงานกันครับ ตรงเชิงบันได ดูท่า ค้างคาวจะอวยพรให้เราแล้วครับ
